Kunst gaat altijd over iets dat is gekund

Of je nu naar een schilderij of performance kijkt, muziek beluistert of literatuur leest, steeds rijst de vraag naar ‘wat er in het kunstwerk is gekund.’ Een kunstwerk waarbij de kunstenaar helemaal niets heeft willen kunnen, bestaat niet. Zelfs in minimalistische, conceptuele of provocerende kunst waarbij de kunstenaar slechts zijn of haar eigen lichaam (Marina Abramovic) of een  onbeschilderd wit doek (Robert Rauschenberg) exposeert of het publiek laat luisteren naar stilte ( John Cage) is er steeds sprake van ‘iets kunnen.’ Het kunnen verwijst in hedendaagse beeldende kunst veelal naar een artistiek onderzoek door de reflecterende, lijdende, provocerende of aanklagende kunstenaar die zichzelf, de tegenwoordige maatschappij of  het medium kunst of de kunstwereld expliciet bevraagt. Het artistiek onderzoek belicht thema´s waarover het publiek aan het kijken, beleven maar, vooral ook aan het denken moet worden gezet. Bij de waardering van het kunnen in modernistische of hedendaagse beeldende kunst gaat het zelden om de louter mooie, visuele of retinale aspecten van het kunstobject. Onlangs werd een banaan die met plakband was vastgeplakt op een muur als kunstobject verkocht voor een astronomisch bedrag. Het gaat bij deze peperdure banaan helemaal niet om de banaan zelf maar om het expliciteren van een achterliggende idee of concept, bijvoorbeeld over de marktwerking in de kunsten.   Het draait vooral om reflectieve vaardigheden of de kunst van het rationeel bevragen van de kunsten zelf.