`Mij spreekt de blomme een tale´
´Mij spreekt de blomme een tale’ is de eerste regel van een gedicht van de Vlaamse schrijver Guido Gezelle (1830-1899). De taal van de bloemen is voor Gezelle niet alleen maar de taal van de schoonheid. De taal van de bloemen verwijst in de ervaring van deze dichter en mysticus ook naar de verwondering over het bestaan zelf als een raadselachtige werkelijkheid die groter is dan ons individuele bestaan. Voor Gezelle verschijnt een grotere werkelijkheid in zoiets heel kleins als een bloem. De bloem wordt een drager van betekenis want zij laat ons iets voelen over het bestaan zelf of iets mysterieus ‘dat van elders komt.’ We komen dan in aanraking met datgene wat we niet zelf kunnen maken en ontsnapt aan onze moderne obsessie met vooruitgang, beheersing en maakbaarheid.
Als ik bloemen schilder dan veranderen zij in dragers van een diepere betekenis. We kunnen hiermee in resonantie geraken. Om dat laatste te vergemakkelijken vind ik het belangrijk om bij de afbeelding van bloemen heel dicht bij hun uiterlijke verschijningsvorm te blijven. De wonderlijke uitwendigheid van bloemen is niet alleen een bron van esthetisch genot, zij nodigt ook uit tot contemplatie. Ik maak hun verschijning daarom zo min mogelijk ondergeschikt aan vervorming of vertekening volgens één of ander kunsthistorisch relevant procédé. De vorm en kleur van bloemen laat ik intact opdat het geschilderde beeld van een bloem zo veel mogelijk op een directe en zintuigelijk manier kan resoneren bij de kijker.
Laatst had ik 14 van mijn bloemenschilderijen in het buurtcentrum van mijn wijk tentoongesteld. De reacties van de bezoekers en gebruikers van dit centrum waren positief en informatief. De schilderijen met bloemen riepen bij hen een gedeelde ervaring van verstilling op. Iemand projecteerde haar huidige leven in een schilderij van een vaas met twee tulpen waarvan één tulp nog rechtop en op ontluiken staat en de andere tulp al met een langgerekte beweging en in volle openheid richting aarde buigt. Verstilling en contemplatie gaan altijd gepaard met een gevoel van meer ruimte in ons hoofd en verbinding met iets groters. Mijn schilderijenexpositie in het buurthuis deed precies wat kunst moet doen: de wereld in het hier en nu (van het buurtcentrum) een beetje groter maken.