Schilderkunst gaat over de ontmoeting tussen het tastbare en het onzegbare

De geschilderde werkelijkheid wordt vooral mooier als in de  zegbare, grijpbare en materiële aanwezigheid van de dingen in het aardse hier en nu iets doorschemert of doorklinkt van de ongrijpbare en raadselachtige schoonheid van een andere, onbekende wereld. Ik droom van glasheldere, naturalistische schilderijen van de alledaagse waarneembare wereld die geen enkele uitleg nodig hebben. Het zijn beelden waarin de dingen in hun mysterieuze existentie aan ons verschijnen met een ongrijpbare schoonheid die intrigeert, op het netvlies blijft staan en je esthetisch niet onverschillig laat. Ik droom van beelden die de kijker uitnodigen tot verwondering en de ervaring van een raadselachtige schoonheid van de alledaagse gewone dingen terwijl het onmogelijk is om onder woorden te brengen waarom het beeld  zo mooi of aantrekkelijk is. Schilderkunst gaat over de ontmoeting tussen het tastbare (materiële) en het onzegbare.  

Ik droom van kunst die in verwondering bij het geheim en het onbestemde van de dingen verwijlt, geworteld is in een manier van denken die open is, aandacht schenkt, het geduld  van de ingetogenheid, verdieping, vertroosting  en vertraging leert, kunst die woorden doet verstommen en het mysterie van ‘de schoonheid van de wereld’ voelbaar maakt…

Maar wat is dat precies die ‘schoonheid van de wereld’?