Kunst als voedsel voor de ziel en metafysisch verlangen

Als in de loop van de 19e en 20e eeuw de Westere cultuur in toenemende mate  ‘metafysisch dakloos’ wordt,  verdwijnt ook het sublieme of verhevene in de oorspronkelijke positieve betekenis van overstijgende ‘schoonheid van de wereld’. Het schone van de wereld is in de moderne tijd niet langer een metafysische bron van waardering van het leven en de kunsten. Zij wordt als esthetische  categorie verbannen uit het canon van de (post)modernistische en hedendaagse kunst.

De metafysica verdwijnt uit de moderne beeldende kunst maar het metafysisch verlangen van de mens doofde echter niet uit. Het metafysisch verlangen is het eeuwige verlangen om in de harmonie van het Schone, Ware en Goede de gebrokenheid en fragmentering van de wereld te overstijgen.

Als schilder droom ik van beelden die dit metafysisch verlangen weer kunnen raken of voeden. Het zijn beelden met een onvolkomen uitbeelding of glimp van de aanwezigheid van iets raadselachtigs dat zich aan onze blik en het (be)-grijpende weten onttrekt, maar waaraan het beeld tegelijkertijd zijn zeggingsskracht ontleent. Het zijn beelden die het sublieme of verhevene van Longinus in de positieve en klassieke  betekenis van ‘schoonheid van de wereld’  in ons weten op te wekken en ons metafyisch verlangen en onze ziel voeden.